Ter voorbereiding op de Inca-trail zijn we een dag voor vertrek even langsgegaan bij onze agency voor wat laatste informatie. Om 18:30 zou er een briefing zijn voor iedereen die met de trail mee zou gaan, maar toen we daar aankwamen bleken wij de enige te zijn. Alles werd piekfijn uitgelegd en we kregen een routekaartje en een paklijst mee, zodat we naar ons hotel konden vertrekken waar we de volgende dag tussen half 8 en 8 opgehaald zouden worden. En toen begon het Peru waar we op gerekend hadden… Om 10 over 7 kwam er iemand haastig ons hotel binnengerend, net toen we wilden gaan ontbijten, met de mededeling dat we nu, snel, snel, snel, met de taxi moesten vertrekken naar het treinstation omdat de gids nog geen kaartje voor de terugreis had en dat kaartje hier in Cusco gekocht moest worden. We vroegen ons al af waarom wij dan meemoesten, aangezien ons verzekerd werd dat onze kaartjes in orde waren, en eenmaal bij het treinstation aangekomen (samen met nog 2 belgen die we onderweg nog opgehaald hadden) werd de verwarring nog wat groter: er stond daar een meisje die vertelde dat we 4 dagretourtickets naar Aguas Calientes moesten gaan kopen. Na een hoop gediscussier en geren van 3 Peruanen en 2 uur later werden er kopietjes van onze paspoorten gemaakt en moesten we alsnog kaartjes voor onszelf hebben. Nu dat allemaal geregeld was kwam het volgende probleem naar boven: de bus naar de Inca-trail was al vertrokken. Wij eerst in 2 taxi´s erachteraan, daarna overstappen en met z´n allen in 1 taxi (met iemand van de agency met alle rugzakken in de kofferbak), in sneltreinvaart door de bergen op zoek naar de bus. Doordat we in de bergen zaten werkte het mobieltje van de man van de agency niet en konden we geen contact krijgen met de bus, en toen we eindelijk ergens in een dorpje stopten bleek dat we de bus allang gepasseerd waren . Een half uurtje later konden we aansluiten bij de rest van de groep. Onze kok en porters zaten ook al in de bus. Helaas roken ze alsof ze de Inca trail net achter de rug hadden en we waren dan ook blij toen we bij het beginpunt van de trail aankwamen.
De eerste wandeldag verliep vrij gemakkelijk: rond een uur of 12 vertrokken we vanaf kilometer 82 en na 2 uur stevig doorstappen waren we al bij onze eerste stop waar we verrast werden met een heerlijke lunch. Tijdens de hele trail hebben we overigens erg goed gegeten: ´s morgens werden we wakker gemaakt met een kop thee, vervolgens omelet, pannekoeken en pap voor ontbijt, dan soep en vervolgens vlees of vis met rijst of aardappels voor de lunch, daarna een theepauze met popcorn en koekjes en vervolgens een diner dat weer bestond uit soep en een hoofdgerecht en altijd thee, heel veel thee. We hadden verwacht wel wat af te vallen na 4 dagen lopen, maar bij terugkeer naar het hotel bleek dat we allebei onze schone broeken nog maar met moeite dichtkregen!
Na nog twee uur lopen kwamen we bij onze eerste overnachtingsplaats, Huayllabamba. Daar stonden de 1 en 2 persoonstentjes al voor ons klaar, opgezet door porters die ons tijdens het wandelen voorbij liepen. Echt ongelooflijk als je ziet hoeveel die mensen dragen en hoe snel ze vervolgens nog kunnen lopen!
De tweede dag vertrokken we rond half 8. Dit zou de zwaarste dag worden. Een afstand van 15 kilometer waarbij vooral geklommen zou moeten worden omdat we vanaf ons kamp op 3000 meter over de Warmiwañusca pas (4800 meter) moesten naar de tweede overnachtingsplaats op 3550 meter. Echt een hele stevige klim, maar met prachtig uitzicht! Het eerste deel van de wandeling voerde door het regenwoud heen en vervolgens werd het een hele steile klim naar de top. Rond half een was iedereen van ons groepje boven en konden we aan de afdaling naar de kampplaats beginnen. Moe aangekomen werden we daar opgewacht met warme drankjes en lunch en na een paar uurtjes rusten kregen we alweer onze avondmaaltijd. Aangezien het daar ´s nachts erg koud kan worden, konden we onze waterflesjes met gekookt water vullen zodat we ´s nachts warme voetjes en de volgende dag weer voldoende voorraad hadden!
De derde dag moesten we de langste afstand (16 km) afleggen, maar de tocht was lang niet zo vermoeiend als de tweede dag. Na een korte klim van 45 minuten vooral afdalen en wandelen door vlak gebied. Veel door het regenwoud wat zorgde voor een leuke afwisseling met de bergen. Onderweg hebben we ook nog een paar ruines bekeken en wat gelunched waardoor de wandeling ook wat onderbroken werd. Rond 16 uur kwamen we bij de laatste overnachtingsplaats aan en daar waren zelfs warme douches!!! Niet dat we qua kamperen veel te klagen hebben gehad hoor, de dragers namen een eettent, stoeltjes en een tafel mee en langs de route kwamen we ook toiletten tegen (niet altijd even schoon, maar ze waren er toch maar). ´s Avonds werd feestelijk voor ons gekookt en kwamen de dragers nog even een liedje in Quechua zingen. Bij de kampplaats was ook nog een zaal waar je na afloop nog wat kon gaan drinken, maar niet al te lang, want de volgende dag werden we om 4 uur al wakker gemaakt, zodat we met zonsopkomst vanaf Intipunku uitzicht zouden hebben op Machu Picchu. Na de route in race-tempo afgelegd te hebben (een tocht die erg leek op de mars van de Urukhai voor de LOTR-kenners) kwamen we ruimschoots op tijd op het Intipunku (poort van de zon) aan. Vandaar heb je prachtig uitzicht op Machu Picchu, echt adembenemend! Vervolgens moesten we nog zo´n 3 kwartier afdalen voor we bij het complex aankwamen. Daar konden we onze rugzakken afgeven en beginnen aan de rondleiding. En toen, toen kwam de mist op en begon het te regenen! Echt heel jammer dat het niet nog een uurtje of 2 droog was gebleven, maar ja, niks aan te doen he. Vanwege de regen zijn we al heel snel met de bus naar Aguas Calientes gegaan waar we na de lunch (op naam van iemand anders, maar zonder problemen) een vroegere trein naar Ollantaytambo hebben genomen. Daar kwamen we David tegen, een tourguide met busje, die ons wel naar Cusco wilden brengen. Onderweg raakten we wat aan de praat en zijn we met hem nog naar een experimentele landbouwplaats van de Inca´s gegaan en naar de Salinas, kleine waterbassins waaruit zout wordt gewonnen dat vanuit de bergen via een bron naar deze bassins toestroomt.
Rond half 7 waren we weer bij hotel Monarca, waar we ook al overnacht hadden voor de trail. Het waren 4 hele mooie, en toch ook wel vermoeiende dagen. Zeer de moeite waard, maar moeilijk te beschijven. Misschien zeggen de foto´s genoeg…

 

  

De groep waarmee we de Inca trail deden

  

Een drager in de jungle

  

De hoogste pas

  

Machu Picchu

  

Begin van de Inca trail

  

Onze tentjes

  

Wij bij Machu Picchu

  

Vies maar lief