La selva de las Amazonas
Vanuit Cusco zijn we via Lima naar Iquitos gevlogen. Met 400.000 inwoners de grootste stad in de Peruaanse jungle en alleen te bereiken per boot of vliegtuig. Na de bergen opeens wel erg warm en benauwd! Ook in een half uur al meer muggen en andere kleine beestjes gezien dan in de 3 weken ervoor! De touragency waarmee we de jungle ingaan heeft een eigen standje op het vliegveld, zodat we die mensen daar al konden ontmoeten en wat foto´s van de lodge konden bekijken. Terwijl we met de taxi naar ons hotel reden zagen we overal brommerdriewielertjes die als taxi functioneren, waardoor het in en rond het centrum een herrie van jewelste is. We werden afgezet bij een simpel hotel met warme douche en airco, op dat moment zo´n beetje onze eerste levensbehoeften, dus dat kwam goed uit.
De volgende ochtend konden we (eindelijk) een beetje uitslapen aangezien we pas rond 10 uur opgehaald werden voor de jungletour. Omdat we nog even op iemand moesten wachten begonnen we, samen met twee Spanjaarden die ook met de tour meegingen, met een boottochtje naar Belen, een (achterbuurt)wijk van Iquitos, waar mensen in drijvende huizen of huizen op palen wonen om de hoogteverschillen van het water op te kunnen vangen. Overal zie je kano´s die vaak erg diep in het water liggen, gevuld met waren voor de verkoop, of gewoon voor transport.
Rond de lunch is de laatste passagier, Clair, een meisje uit Amerika die momenteel Engelse les op een school in Trujillo (ten noorden van Lima) geeft, aangekomen en gaan we door naar onze Muyuna lodge, ongeveer 2,5 uur (140 km) varen met een speedboot vanaf de haven van Iquitos. Tijdens de tocht voelen we ons al helemaal in het Amazonegebied: een brede rivier (terwijl we nog ver bovenstrooms zitten) en aan beide kanten jungle met af en toe wat hutjes. Onze lodge ziet er erg gezellig en romantisch uit: houten hutjes op palen met daken van bananenblad aan elkaar verbonden door overdekte gangen. Overal hangen hangmatten, waar we ook volop van genoten hebben! De werkelijkheid was misschien iets minder romantisch dan de eerste aanblik: koude douches, veel muskieten en benauwd weer of regen… maar ja, daar zijn de plaatjes natuurlijk niet minder om!
Na een heerlijke lunch (bewonderenswaardig hoor, hoe hier altijd zo lekker gekookt wordt zonder de voor ons normale voorzieningen als elektriciteit en schoon stromend water!), komen we meteen midden in de jungle terecht. Ons ‘engelstalige’ groepje bestaat uit Clair, wij tweetjes en Julio, onze gids, een beetje bolle goedzak, opgegroeid in de jungle, maar helaas geen ster in het vinden van wilde beestjes zoals de komende dagen nogal eens zou blijken. Onze eerste wandeling door de jungle is ook meteen de meest spectaculaire: van korte afstand zien we een luiaard, aapjes en een heuse tarantula! ’s Nachts gaan we nog op zoek naar krokodillen, maar helaas zonder succes. Misschien niet geheel vreemd aangezien bij het idee dat er een krokodil in het riet zat de boot op volle kracht daarheen werd gevaren, zodat de kroko of snel ontsnapte of onder de boot terecht kwam…
De volgende dag zitten we als echte ecologen al om 6 uur in een boot op zoek naar vogels! (Nu moet het niet gekker worden he 
). Het was trouwens wel superleuk. Veel vogels met allerlei kleuren gezien. Na het ontbijt hebben we een tweede wandeling door de jungle gemaakt. Ditmaal op zoek naar een prehistorische vogel die zich een aantal weken geleden hier had vertoond. Eerst met de boot een stukje varen, vervolgens een paar uur banjeren door de modder omringd door hordes muskieten om tot slot zonder geluk weer terug te moeten keren naar de lodge. Wel kregen we onze eerste lessen ‘overleven in de jungle’. Mochten we hier nu ’s nachts verdwaald raken, dan kunnen we het beste een boom in klimmen of ons verschuilen tussen manshoge boomwortels, zodat we ons met een stok of een manchete (groot mes dat je ook altijd mee moet nemen) kunnen beschermen tegen jaguars. Tegen de dorst kunnen we een speciale liaan pakken waar je schoon en gezond water uit kunt drinken (zie foto).
’s Middags zijn we gaan vissen. Roel heeft wel 4 piranha’s gevangen en de tanden meegekregen om het te bewijzen! We mochten onze zelfgevangen visjes eigenlijk ook proeven, maar waarschijnlijk is het keukenpersoneel ons te vlug afgeweest . Het vissen was niet al te lastig: een zelfgemaakt hengeltjes met wat aas en een beetje kloppen op het water is voldoende om de visjes aan het bijten te krijgen, alleen moet je wel opletten dat ze niet stiekem het aas opknabbelen voordat je beet hebt. ’s Avonds hebben twee Duitsers een coctail van boomschorsrum (te koop bij de indianen) klaar laten maken. Best ok voor een keertje, maar toch niet lekker genoeg om een flesje mee naar huis te nemen. Na het eten vertrekken we weer om kroko’s te spotten. Bij de steiger staat een van de gidsen met een babykrokootje, schattig hoor, je mocht hem ook aaien. Onderweg met de boot helaas weer geen succes en als troostprijs mogen we de jungle in om een gigantische boom met tarantula’s te bekijken. Wanneer we rond de boom verschillende spinnen gezien hebben en we terug bij het begin zijn komen we Roel weer tegen die vond dat ie die beesten ook van een afstandje wel kon bekijken .
De derde dag begint met een zoektocht naar amazonedolfijnen. Een tocht die redelijk snel gestaakt wordt, omdat onze motor opgehaald wordt door een andere groep die een excursie verderop in het gebied hebben. Wij krijgen hun kapotte motor en met een beetje geluk kunnen we af en toe een stukje varen. Wij hebben ook een soort versterker aan boord om het geluid dat de dolfijnen maken goed te kunnen horen. Of de dolfijnen te ver weg waren of dat het apparaat kapot was weten we niet, maar helaas kregen we niks te horen. We zagen wel af een toe een rug of kopje verschijnen maar dat was te kort om ze echt te kunnen zien.
Met de lunch wordt ons groepje uitgebreid met een Noors gezin met twee kinderen die door het werk van de vader al een paar jaar in Afrika en Azie hebben gewoond en nu voor een aantal jaar in Venezuela zitten. Gezellige mensen, vooral ’s avonds komen de verhalen flink los.
Helaas begint het te regenen en omdat onze gids denkt dat het zo wel op zal klaren vertrekken we naar het indianendorp. De regen blijft nogal aanhouden waardoor de meesten mensen binnen in hun hutjes zijn en het dorpje wat verlaten aandoet. Na een rondleiding door het dorp komen we bij de lokale kroeghut waar we indianenrum mogen proeven en waar Roel een hele conversatie heeft met de lokale dronkaard, annex stamhoofd (zie foto). Het leven is hier toch wel iets anders dan wij gewend zijn. De meisjes beginnen meestal tussen de 12 en 14 jaar aan kinderen en de jongens gaan een leertraject door van zwemmen (2-3 jaar), bootje varen, en vissen met een harpoen (van wat wij gezien hebben bijna altijd raak!), wat ze vervolgens de rest van hun leven blijven doen.
De vierde dag is alweer onze laatste dag. Na een korte boottocht gaan we op zoek naar medicinale planten in de jungle en laat Roel nog even z’n Tarzankwaliteiten zien door in een liaan te klimmen. Na zo’n derde wandeling door de jungle is het voor ons ook wel weer genoeg. Zolang je op de boot aan het varen bent of in de hangmat ligt is het hier heerlijk, maar wanneer je door de jungle gaat banjeren kun je rekenen op een zwerm muskieten die als hongerige, bijtende wezentjes op je afkomen zo gauw je maar even stilstaat.
Na de lunch is ons verblijf in de jungle afgelopen en vertrekken we weer naar Iquitos. Gelukkig is de man die onze boot bestuurt niet jarig, want de bestuurder van de andere boot van onze lodge was om die reden zo zat als een aap! Nou ja, die boot is uiteindelijk toch ook weer veilig in de haven gekomen…
Eenmaal in Iquitos aangekomen worden we met een brommertaxi naar de agency gebracht om onze spullen op te halen en vervolgens weer bij het hotel afgezet. Even snel onze spullen weggezet en een brommertaxi naar het centrum genomen zodat we dat nog bij daglicht konden bekijken. Dat is trouwens wel jammer hoor als je zo dicht bij de evenaar zit. Na 18:00 is de dag voorbij, geen gezellige lange avonden…
Op zoek naar een restaurantje aan het Plaza de Armas (ja, ja, ook hier) komen we bij het Casa de Hierro. Een gebouw compleet van staal ontworpen door Gustav Eiffel, ja ja die van die toren. Net of je in de 18e eeuw binnenstapt: zelfs de theekopjes zijn in stijl!
Weer terug bij het hotel hebben we na twee keer douchen het idee dat het ergste vuil er wel af is en kunnen we onze bagage eens onder handen nemen. Nog geprobeerd de ergste modder van onze schoenen te krijgen (laarzen waren achteraf best handig geweest), maar dat bleek niet zo’n geslaagde poging. Een dag later in Lima werd ons door andere toeristen gevraagd waar wij dan wel niet waren geweest. Ze vonden zelf dat je aan hen kon zien dat ze een behoorlijk trekking gemaakt hadden, maar hun uiterlijk viel toch in het niets bij dat van ons, hmmm.
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
