Het authentieke Peru
Net terug van een tour met Edgar Adventures naar Lago Titikaka, waar we bij een indiaanse familie overnacht hebben. De boottocht begon met een bezoek aan de drijvende eilanden, die van riet en de wortels van riet gemaakt worden en tot 30 jaar mee kunnen gaan. Bijkomend voordeel is dat de eilanden doorgesneden en verplaatst kunnen worden, zodat je andere buren kunt kiezen als je ruzie krijgt met de huidige. Na een uurtje daar rondgekeken te hebben zijn we vertrokken naar Amantani waar onze nieuwe moeder (van 18) op ons stond te wachten. We werden door haar mee naar haar huis genomen waar we een lunch van Quineasoep en vervolgens aardappels en gebakken kaas te eten kregen. Plus een kop Muñiathee die goed voor de hoogte zou zijn. Vervolgens werden we meegenomen naar het lokale voetbalveld in een tempo dat voor de lokale bevolking misschien goed vol te houden is, maar waarvan wij laaglanders toch wel naar adem moesten happen. Vervolgens mochten we tegen de lokale bevolking voetballen en daarna gingen we naar de top van het eiland om een tempel te bezoeken. Het was wederom een vermoeiende klim tot 4150 meter, maar het uitzicht met de ondergaande zon erbij was zeker de moeite waard.
Eenmaal weer thuisgekomen zijn we in de keuken gaan zitten waar het avondeten voor ons bereid werd. De vader, moeder en 3 kinderen (waarvan een onze ´moeder´ was) spraken allemaal naast Quechua en Aymara ook Spaans, zodat we gezellig konden kletsen over wat simpele dingen. Toen ze vervolgens vroegen of ze ons adres mochten hebben en we onze emailadressen erbij zetten werd het alleen wat lastiger, wat was dat dan dat internet en hoe kon je bij dat adres komen? In ons magere Spaans probeerden we nog iets uit te leggen, maar tevergeefs. Niet helemaal onbegrijpelijk, aangezien die mensen nog zeer primitief leven: 90% van de 3000 inwonders zelfs zonder elektriciteit en allemaal met wc´s ergens op het boerenerf waar je een emmer water doorheen moet gooien om door te spoelen. Na een maaltijd van maissoep en vervolgens rijst met pasta en bonen en gefrituurde brooddingetjes hebben we nog even wat traditionele kleding aangedaan waarvan we binnenkort een foto zullen laten zien, net als van de keuken en het bereiden van het eten daar.
De volgende ochtend werden we rond een uur of 7 wakker gemaakt en zaten we een paar minuutjes later aan het ontbijt van pannenkoeken met brood, helaas geen douche, maar slechts een klein kommetje met warm (gelukkig) water. Daarna met de boot naar Taquile, een derde eiland in het Lago Titikaka. Hier ging het wandelen al wat gemakkelijker, dus misschien zijn we over een aantal dagen voldoende geacclimatiseerd om de Inca trail te lopen. Hetgeen we van de bevolking van Taquile hebben gezien was vooral de toeristenindustrie. Er was een plaza met allemaal toeristenkraampjes en verder konden we tijdens de wandeling genieten van het uitzicht op Lago Titikaka. Na daar gelunched te hebben en wat uitleg te hebben gekregen over de bevolking (vooral mannen die heel goed kunnen breien staan in hoog aanzien en kunnen makkelijk aan de vrouw komen, dus aangezien Roel gisteren nog een knoop voor mij heeft aangezet, zou hij het daar best goed doen, denk ik zo!), zijn we weer met de boot terug naar Puno gevaren, waar we na aankomst bij ons hotel snel onder een warme douche gekropen zijn! Morgen vertrekken we met de bus naar Cusco, waar we een paar dagen rustig aan gaan doen om een beetje uit te rusten voor de Inca trail.
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
