Als sardientjes in een blikje
Na een drukke week in en rond Beijing hebben we nu eindelijk een relaxte dag. Niets anders om te doen dan lekker uit te slapen en vervolgens op het terras aan het water te zitten! Het Chinese leven is zo slecht nog niet! Maar, dit alles is slechts om ons een beetje lekker te maken, want aan het eind van de dag wacht ons de nachttrein naar Pingyao. Helaas geen softsleepers voor ons, onze Chinees kon slechts een paar hardsleepers bemachtigen. Met 6 sardientjes in een blikje (3 boven elkaar) en 11 blikjes in een coupe vertrekken we om 19:00 richting westen. Tot nu toe nog geen Nederlanders tegengekomen, maar wie slapen er in het blikje naast ons? Een koppel uit Maastricht!! Zij zijn al vanaf Moskou met de trein onderweg, en volgens hen is het enige verschil tussen de soft- en de hardsleepers of je als makreeltjes of sardientjes bij elkaar ligt. Tsja, een keuze uit 2 slechten, of niet soms?
In de vroege ochtend, rond 5:30 komen we in Pingyao aan. Na onze grote rugzakken afgegeven te hebben gaan we per riksja naar het centrum. Het geheel ziet er nogal uitgestorven en verlaten uit, maar een uurtje later beginnen zich de eerste tekenen van leven te vertonen en voor we het weten heeft het stadje zich tot een waar toeristencentrum ontwikkeld waar je over de hoofden van de chinezen (met grote fotocamera’s) langs de souvenirwinkeltjes kunt lopen. Vroeger was Pingyao het financiele centrum van China en tegenwoordig zijn de voormalige bankgebouwen, gebouwen voor geldtransport, bankiershuizen en het gerechtshof nog nagenoeg intact en geven een goed beeld van het voormalige leven hier. Natuurlijk waren er sterke strijders nodig om de geldtransporten te beschermen. Mijn eigen sterke strijder zien jullie hieronder op de foto: woest en onverslaanbaar 
.
Het reizen per nachttrein was wel een belevenis op zich, maar aangezien onze nachtrust er toch wel wat onder te lijden had lopen we aan het eind van de middag enigszins vermoeid rond tot we in kunnen stappen in onze tweede nachttrein die ons tot Xi’an zal brengen. Onze Chinees is meegegaan naar Pingyao, omdat het blijkbaar zeer moeilijk is daar treinkaartjes voor dezelfde avond te krijgen en deze kaartjes alleen in Pingyao zelf gekocht kunnen worden. Wederom in een hardsleeper, omdat de softsleepers al vergeven zijn aan de groepstoeristen. Eenmaal aangekomen in de wachtruimte voor de nachttrein blijkt dat vooral Westerse toeristen de voorkeur geven aan deze vorm van transport; in tegenstelling tot onze overige ervaringen komt hier bijna de helft van de reizigers uit Europa of Noord-Amerika! Chinezen blijken schijnbaar toch een voorkeur te hebben voor het comfortabelere vervoer per vliegtuig
Bij aankomst in Xi’an (6:30 ’s morgens) regent het. Na 2 nachten met weinig slaap en zonder douche niet echt waar we op zaten te wachten! En dan blijkt het ook nog eens onmogelijk om een taxi naar het hotel te krijgen. Uiteindelijk besluiten we het dan maar via de illegale weg te doen en regelen we een busje dat ons voor het extreem hoge bedrag van 40 Yuan (4 Euro 
) bij het hotel afzet. Gelukkig mogen we meteen onze kamer in en na een zeer uitgebreide douche duiken we allebei snel ons bedje in! Op zulke momenten weet je de luxe van een zacht en warm bed toch weer extra te waarderen!!
Rond het middaguur ontwaken we weer en om meteen maar afstand te nemen van onze survivalavonturen besluiten we met een zeer luxe taxi naar de Tombe van Qin Shi Huangdi en het bijbehorende Terracottaleger te gaan. Keizer Qin Shi Huangdi riep zichzelf in 221 v.C. tot eerst keizer van China uit en om te zorgen dat hij ook na zijn dood een prettig en veilig leven zou leiden liet hij 36 jaar lang 700.000 mensen aan zijn graf bouwen, waar het terracottaleger als beschermingsleger slechts een onderdeel van is! Maar het resultaat mag er wezen: de soldaatjes, officiers en kolonels zijn allemaal verschillend en tot in de kleinste details uitgewerkt!!
De regen is nog altijd niet gestopt als we bij de grafheuvel van Qin Shi Huangdi aankomen, maar aangezien je er alleen bovenop kan staan en de grafkelder zelf niet opengemaakt is zal het ook bij mooi weer geen spectaculaire attractie zijn. Op 1.5 km ligt onze volgende stop: het Terracottaleger zelf. Toch zeker 1 van de topbezienswaardigheden tot nu toe! Verdeeld over 3 zalen zie je de soldaten, een gemengd legeronderdeel met boogschutters en ruiters, en de officierseenheid. Zelfs nu met nog maar een deel opgegraven en zonder kleur is het al heel indrukwekkend. Stel je voor 2200 jaar terug, 6000 beschilderde soldaten, paarden en officiers!
We kunnen nog erg genieten van onze zachte bedjes en ontwaken ook op dinsdagochtend niet al te vroeg. Voordat de taxi ons om 11:30 naar de luchthaven brengt hebben we nog net tijd om snel een blik te werpen op de oude stadsmuren en de trommel- en klokkentoren aangezien deze maar op steenworp afstand van ons hotel liggen. In de middag vliegen we naar Chengdu. ’s Avonds is het -net als in Beijing- weer tijd om onze kleren te wassen. Gelukkig hebben we een badkuip op de kamer en weet Roel wederom met vernuftige constructie een waslijn op te hangen door de hele badkamer heen zodat we toch zeker de helft van al onze kleren in 1 keer kunnen drogen.
In onze zoektocht naar een Westerse maaltijd stuurt de lonely planet ons ’s avonds naar een Amerikaans pizzarestaurant waar zelfs cola light en brownies te krijgen zijn! Westerlingen kwamen we er niet tegen, maar Chinezen kwamen bij bosjes genieten van de heerlijke maaltijden…
Woensdag is gereserveerd voor China’s liefste bezienswaardigheid: de panda’s!! Omdat we lezen dat de beestjes vooral ’s morgens actief zijn gaan we in alle vroegte op weg naar het Panda Research Centrum dat ongeveer 10 km buiten Chengdu ligt. We komen net aan wanneer het voedertijd is, zodat we een boel blije beestjes zien. Volop kauwend rollen ze tegen elkaar aan of laten zich op hun rug vallen om te genieten van de overheerlijke bamboe. Dat de beestjes met uitsterven bedreigd zijn lijkt ook voor de leek geen groot mysterie. Van alle bamboesoorten op de wereld -zo’n 300- lusten ze er maar 29 en met hun (seksuele) aktiviteit is het ook al niet al te best gesteld: hooguit eens per jaar! Als ze elkaar al kunnen vinden in het donkere bamboebos!! Vervolgens wordt er een hulpeloos wezentje ter grootte van een appel geboren dat het eerste jaar nog volop verzorging nodig heeft en pas na een jaar of 5 zelfstandig door het leven kan.
Rond een uur of 11 vertrekken de panda’s naar hun binnenverblijf en bekijken we een film over het werk in het centrum en het pandavoortplantingsproces. Na een kijkje in het gebouw waar de pasgeboren beestjes verzorgd worden is het tijd voor de lunch. We zijn gewaarschuwd voor het hete eten hier in de provincie Sechuan, maar tot nu toe valt het alles mee. ’s Middags gaan we op zoek naar de rode panda, die een stuk kleiner (en levendiger) is. Halverwege de middag keren we weer terug naar ons hotel om wat te internetten.
’s Avonds proberen we de lokale cuisine, al blijken wij dit maal de hoofdattractie. Blanken in het restaurant! Het menu is geheel in het Chinees en het z’n vijven probeert het personeel duidelijk te maken wat we kunnen eten. Gelukkig is er een gast die een klein beetje Engels spreekt zodat we even later een overheerlijke maaltijd geserveerd krijgen.
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
;)
